NASA wystrzeliła misję Artemis 2 wczesnym rankiem w środę z Centrum Kosmicznego im. Kennedy’ego na Florydzie, wysyłając czterech astronautów w pierwszą załogową podróż poza orbitę okołoziemską od ponad pół wieku. Misja ta stanowi przełomowy moment w eksploracji kosmosu, gdyż załoga wyrusza w 10-dniowy lot orbitalny wokół Księżyca.
Dowódcą misji jest Reid Wiseman, który prowadzi międzynarodową załogę wraz z astronautami NASA Victorem Gloverem i Christiną Koch, a także astronautą Kanadyjskiej Agencji Kosmicznej (CSA) Jeremym Hansenem. Czwórka astronautów poleci dalej od Ziemi niż jakikolwiek człowiek wcześniej, bijąc rekordy odległości ustanowione podczas ery Apollo.
W przeciwieństwie do misji Apollo, które lądowały na powierzchni Księżyca, Artemis 2 stanowi kluczowy etap testowy dla ambitnych planów NASA dotyczących kolonizacji Księżyca. Astronauci pozostaną wewnątrz kapsuły Orion przez całą podróż, przeprowadzając szeroko zakrojone testy systemów, które posłużą jako podstawa dla przyszłych misji mających na celu ustanowienie stałej obecności człowieka na Księżycu.
Misja niesie ze sobą znaczące „pierwsze razy” wykraczające poza powrót do głębokiej eksploracji kosmosu. Christina Koch staje się pierwszą kobietą, która poleci poza niską orbitę okołoziemską, natomiast Jeremy Hansen zapisze się w historii jako pierwszy Kanadyjczyk, który wyruszy w kierunku Księżyca. Ich statek kosmiczny Orion, wielkości vana, został wystrzelony przy użyciu rakiety Space Launch System, obecnie najpotężniejszego pojazdu w flocie NASA.
Od samego początku, ponad piętnaście lat temu, misja była wielokrotnie opóźniana z powodu licznych wyzwań technicznych. Pandemia COVID-19 zakłóciła harmonogramy, jednak problemy inżynieryjne okazały się znacznie poważniejszymi przeszkodami. Analiza danych z bezzałogowej misji Artemis 1 w 2022 roku ujawniła nieoczekiwane zachowanie osłony termicznej Oriona podczas ponownego wejścia w atmosferę, co wymusiło przeglądy konstrukcyjne i dodatkowe testy.
Le Monde postrzega misję jako historyczny powrót do eksploracji Księżyca po 53 latach. Gazeta podkreśla osiągnięcie techniczne wysłania ludzi wokół Księżyca po raz pierwszy od ery Apollo.
20minutos przedstawia misję jako kluczowy test technologii kolonizacji Księżyca, wyróżniając wkład Hiszpanii w systemy podtrzymywania życia. Portal uznaje opóźnienia, ale podkreśla znaczenie misji dla ustanowienia stałej bazy na Księżycu.
Scinexx skupia się na aspekcie rywalizacji z Chinami i kwestionuje, czy NASA zdąży z lądowaniem w 2028 roku. Portal sugeruje, że Chiny mogą powrócić na Księżyc przed Stanami Zjednoczonymi, pomimo tej misji.
Sam system Space Launch System przyczynił się do opóźnień poprzez problemy z integracją oraz komplikacje w łańcuchu dostaw obejmujące dziesiątki podwykonawców. Certyfikacja wszystkich systemów do użytku załogowego wymagała spełnienia znacznie bardziej rygorystycznych standardów bezpieczeństwa niż w przypadku poprzedniej misji bezzałogowej, co znacznie wydłużyło harmonogramy rozwoju.
Międzynarodowa współpraca stanowi fundament sukcesu misji, a Hiszpania wniosła wkład w systemy podtrzymywania życia, które będą utrzymywać załogę podczas lotu księżycowego. Wielonarodowy wysiłek odzwierciedla szerszą strategię NASA, której celem jest budowanie trwałych partnerstw dla długoterminowych celów eksploracji kosmosu.
Podczas swojego orbitalnego lotu załoga wykona bezprecedensowe zdjęcia niewidocznej strony Księżyca, dostarczając cennych danych naukowych oraz demonstrując możliwości statku kosmicznego. Ich pomyślny powrót na Ziemię pozwoli na walidację kluczowych technologii niezbędnych dla misji Artemis 3, która obecnie planowana jest jako pierwsze załogowe lądowanie na Księżycu od 1972 roku.
Do napięcia związanego z harmonogramem misji dołącza się rywalizacja geopolityczna. Postępujący program księżycowy Chin stawia pytania o to, która z nacji jako pierwsza osiągnie kolejne załogowe lądowanie na Księżycu. Niektórzy analitycy sugerują, że chińscy astronauci mogą dotrzeć na powierzchnię przed planowanym przez NASA powrotem w 2028 roku.