De Verenigde Staten en Iran zullen dit weekend in Islamabad beginnen aan hun hoogste diplomatieke engagement in jaren, met een deadline op 22 april wanneer hun fragiele wapenstilstand afloopt.
De onderhandelingen zijn het gevolg van een escalerend conflict dat begon op 28 februari, toen gecoördineerde Amerikaanse-Israëlische aanvallen de Iraanse opperste leider Ali Khamenei doodden en de Iraanse militaire en nucleaire infrastructuur verwoestten. Volgens Iraanse media en de Amerikaanse Human Rights Activists News Agency vielen er in vijf weken strijd meer dan 3.000 doden in Iran.
Teherans reactie leidde ertoe dat de Straat van Hormuz — de belangrijkste doorvoerroute voor een vijfde van de wereldwijde olie- en gasstromen — werd afgesloten, waardoor energieprijzen explodeerden en de wereldhandel ontwricht raakte. De economische schokgolven dwongen beide partijen tot onderhandelingen.
Pakistan trad op als onwaarschijnlijke bemiddelaar, ondanks zijn reputatie van interne instabiliteit en economische problemen. Het land benut unieke diplomatieke voordelen: Iran was in 1947 het eerste land dat de onafhankelijkheid van Pakistan erkende, en de buurlanden delen een 900 kilometer lange grens plus diepe culturele en religieuze banden. Pakistan herbergt meer dan 20 miljoen sjiitische moslims, de op één na grootste populatie ter wereld na Iran.
Tegelijkertijd onderhoudt Islamabad sterke banden met Washington, Saoedi-Arabië en Beijing. De betrokkenheid van China bleek cruciaal voor het veiligstellen van de initiële wapenstilstandsovereenkomst.
Framet de onderhandelingen als een diplomatieke kans, maar benadrukt de enorme verschillen tussen de onderhandelingsposities. Benadrukt de Amerikaanse zorgen over verrijkt uranium en toegang tot de zeestraat, waarbij het 15-puntenplan van Washington als redelijk wordt gepresenteerd, terwijl de maximalistische eisen van Iran worden opgemerkt.