De bemanning van NASA’s Artemis II zag op 6 april een zeldzame zonsverduistering die bijna een uur duurde, tijdens hun historische flyby langs de achterkant van de maan. Ze maakten beelden van gebieden die nog nooit eerder door mensen waren gezien.
De vier astronauten — Reid Wiseman, Christina Koch, Victor Glover en Jeremy Hansen — reisden meer dan 406.700 kilometer van de aarde, waarmee ze het afstandsrecord van Apollo 13 overtroffen. Tijdens hun zeven uur durende flyby langs de maan documenteerden ze inslagkraters, oude lavastromen en oppervlaktebreuken, waarbij ze om de beurt aan het raam van de Orion zaten.
De bemanning observeerde de volledige krater van het Orientale-bekken, waarvan het donkere centrum gevuld is met gestolde lava uit uitbarstingen miljarden jaren geleden. Ze stelden voor om twee nabijgelegen kleinere kraters Integrity te noemen, naar hun ruimtevaartuig, en Carroll, naar de overleden echtgenote van Wiseman.
Er is zoveel magie in de terminator – de eilanden van licht, de valleien die eruitzien als zwarte gaten [waar] je rechtstreeks naar het centrum van de maan zou vallen als je erin stapte. Het is gewoon zo visueel betoverend
Victor Glover, Astronaut — New Scientist
Glover toonde zich bijzonder gefascineerd door de terminator van de maan — de grens tussen dag en nacht waar zonlicht dramatische schaduwen creëert die terreindetails onthullen die bij vol licht onzichtbaar blijven.
Framet de missie als een triomfantelijke terugkeer naar maanverkenning, met nadruk op de wetenschappelijke en visuele prestaties en gedetailleerde beschrijvingen van de waarnemingen van de astronauten. De berichtgeving viert mijlpalen in de menselijke ruimteverkenning en benadrukt de technische en esthetische prestaties van de documentatie-inspanningen van de bemanning.
Presenteert de missie als een grote institutionele succes, met nadruk op de wetenschappelijke dataverzameling en recordbrekende prestaties. De kadering richt zich op de technische capaciteiten van NASA en de inspirerende waarde van de beelden, waarbij de organisatie wordt neergezet als een organisatie die haar beloften voor maanverkenning nakomt.
Dekt de missie als een belangrijke ruimtemijlpaal, met focus op de technische aspecten en visuele documentatie van het fenomeen van de zonsverduistering. De berichtgeving benadrukt de historische context van de terugkeer van mensen in de nabijheid van de maan na tientallen jaren, en behandelt het als een internationale wetenschappelijke prestatie in plaats van specifiek Amerikaans.
De zonsverduistering vond plaats terwijl de Orion zich achter de maan bevond, waarbij de zon volledig verborgen was terwijl het weerkaatste licht van de aarde het maanoppervlak dat naar de aarde gericht was, nog steeds verlichtte. Tijdens deze periode verloren ze het contact met missiecontrole, maar bleven ze foto’s maken en waarnemingen vastleggen.
De astronauten meldden ook zes meteoroïdeninslagen te hebben waargenomen op het verduisterde maanoppervlak en maakten beelden waarop zowel de aarde als de maan in verschillende fasen tegelijkertijd te zien waren.
De maan is een sikkel en de aarde is een maansikkel
Jeremy Hansen, Astronaut — New Scientist
Het weerkaatste zonlicht van de aarde was zo fel dat de bemanning één raam bedekte met een reserve-shirt om de schittering te verminderen. Ze documenteerden sequenties van 'earthset' en 'earthrise' terwijl hun orbitale perspectief veranderde.
Onze vier Artemis II-astronauten — Reid, Victor, Christina en Jeremy — namen de mensheid mee op een ongelooflijke reis rond de maan en brachten beelden terug die zo prachtig en vol wetenschappelijke waarde zijn dat ze generaties zullen inspireren
Dr. Nicky Fox, Associate Administrator — NASA News
De missie markeert de terugkeer van de mensheid in de nabijheid van de maan voor het eerst sinds 1972. De bemanning is nu op weg terug naar de aarde, met een geplande landing in zee voor de kust van Californië op 10 april.