Stefano Gabbana stapte op 1 januari op als voorzitter van Dolce & Gabbana, waarmee hij zijn uitvoerende leiding over het luxe modehuis beëindigde dat hij bijna vier decennia geleden mede oprichtte. Het bedrijf worstelt met een schuldenlast van ongeveer €450 miljoen.
Alfonso Dolce, broer van medeoprichter Domenico Dolce en tevens chief executive van het bedrijf, nam de rol van voorzitter over. Volgens Italiaanse bedrijfsdocumenten die deze week naar boven kwamen, vond de overgang in december plaats toen Gabbana zijn ontslag indiende.
De 63-jarige ontwerper behoudt zijn positie als creatief directeur naast Domenico Dolce, waardoor de artistieke samenwerking die het merk sinds 1985 definieert, in stand blijft. Hun samenwerking overleefde niet alleen het einde van hun romantische relatie in de vroege jaren 2000, maar ook tal van controverses die het bedrijf bijna te gronde richtten.
Het is geen geheim dat het merk met aanzienlijke schulden kampt. Het merk is in privébezit, en Stefano Gabbana bezit een groot aandeel van 40%, net als Domenico Mario Assunto Dolce – we weten nog niet wat er met dat aandeel gaat gebeuren.
Priya Raj, mode-expert — BBC
De verandering in de leiding komt op een moment dat Dolce & Gabbana te maken heeft met toenemende financiële druk door dalende luxeverkopen, met name in China, en lopende onderhandelingen met schuldeisers. Rapporten in maart lieten zien dat het bedrijf financieel adviseurs had aangesteld om de schuldenlast te herstructureren.
De BBC presenteert dit als een zakelijk verhaal dat de nadruk legt op de schuldencrisis en de marktuitdagingen waar luxe merken mee te maken hebben. Hun berichtgeving richt zich op financiële mechanismen en expertanalyses, in plaats van culturele of industriële implicaties. Dit weerspiegelt de praktische Britse benadering van Europese luxe zakelijke verslaggeving.
NOS biedt uitgebreide historische context over de relatie tussen de oprichters en eerdere controverses, met speciale aandacht voor de veerkracht van het merk door schandalen heen. Hun berichtgeving toont de neiging van de Nederlandse media om zowel zakelijke fundamenten als culturele dynamiek te onderzoeken in verhalen over de Europese luxe-industrie.
Bloomberg berichtte dat Gabbana overweegt zijn 40%-aandeel in het bedrijf te verkopen, hoewel er nog geen formele beslissingen zijn genomen. Deze stap zou een ingrijpende verandering betekenen voor een merk waarvan de oprichters eerder benadrukten dat buitenstaanders nooit de controle zouden krijgen over hun creatie.
Met betrekking tot de schuldpositie heeft de groep op dit moment geen mededelingen te doen, aangezien de onderhandelingen met de banken nog gaande zijn.
Dolce & Gabbana — bedrijfsverklaring
Het Italiaanse modehuis heeft zich gediversifieerd buiten kleding om, met activiteiten in de horeca en meubelbranche, en lanceerde collecties die luxe huishoudelijke artikelen omvatten, zoals luipaardprint porseleinen vazen ter waarde van meer dan £1.000. Deze inspanningen moeten de dalende vraag in traditionele luxe detailhandel compenseren.
Recente controverses hebben de veerkracht van het merk op de proef gesteld, waaronder kritiek op het gebrek aan etnische diversiteit in de casting tijdens de Milan Fashion Week en eerdere incidenten met racistisch gevoelige sociale media-campagnes die leidden tot het afgelasten van modeshows in belangrijke markten zoals China.
Het merk bouwde zijn reputatie op met provocerende, sensuele ontwerpen die geworteld zijn in de Siciliaanse cultuur. Het verwierf internationale erkenning toen Madonna in 1993 kostuums bestelde voor haar Girlie Show-tour. Die samenwerking vestigde de gedurfde esthetiek van Dolce & Gabbana in de populaire cultuur.
Zelfs in een markt die geobsedeerd is door 'stil luxe', heeft hun sexy Siciliaanse vibe trends overleefd, en ze hebben er een cultstatus mee opgebouwd.
Priya Raj, mode-expert — BBC
Branchewaarnemers verwachten dat het bedrijf een minderheidsinvestering of strategische partnerschappen zal zoeken om de financiële uitdagingen aan te gaan. De grotere controle van de Dolce-familie suggereert een voorkeur voor het behouden van de Italiaanse erfenis van het merk, terwijl tegelijkertijd wordt aangepast aan moderne zakelijke realiteiten.