Israëlische premier Benjamin Netanyahu verklaarde woensdag dat Israël het Amerikaanse besluit steunt om twee weken lang aanvallen op Iran op te schorten, maar sloot Libanon expliciet uit van het staakt-het-vurenakkoord. De uitspraak creëert een aanzienlijke kloof met wat Pakistaanse bemiddelaars hadden beschreven als een alomvattende regionale wapenstilstand.

Het kantoor van Netanyahu liet weten dat Israël de Amerikaanse stap steunt, mits Teheran onmiddellijk de Straat van Hormuz heropent en aanvallen op de Verenigde Staten, Israël en regionale landen stopt. De verduidelijking staat in directe tegenspraak met de eerdere aankondiging van Pakistaanse premier Shehbaz Sharif dat het staakt-het-vuren "overal geldt, inclusief Libanon en elders".

Het twee weken durende staakt-het-vuren geldt niet voor Libanon

Kantoor van Benjamin Netanyahu — diverse bronnen

De uitsluiting laat Hezbollah-operaties buiten de diplomatieke pauze, waardoor Israëls militaire campagne tegen de door Iran gesteunde groep doorgaat. Sinds maart zijn hierbij meer dan 1.500 mensen omgekomen en meer dan een miljoen Libanezen ontheemd geraakt. Israël lanceerde de aanval op Libanon nadat Hezbollah Israëlische steden had aangevallen als vergelding voor de dood van Irans opperleider ayatollah Ali Khamenei op 28 februari.

President Donald Trump maakte het staakt-het-vurenakkoord bekend net voor de deadline om "Iran met de grond gelijk te maken" zou aflopen. Het akkoord kwam tot stand na laatste-minutebemiddeling door Pakistan, met onderhandelingen die vrijdag in Islamabad zouden beginnen. Trump schreef China toe dat het Iran naar de onderhandelingstafel had gedwongen.

◈ How the world sees it8 perspectives
Mostly Analytical6 Analytical2 Critical
🇫🇷France
France 24
Analytical

France 24 ziet dit als een diplomatieke tegenstrijdigheid die opheldering vereist, met nadruk op de bemiddelingsrol van Pakistan en de technische details van de voorwaarden van het staakt-het-vuren. Hun berichtgeving richt zich op de procedurele aspecten van internationale diplomatie in plaats van partij te kiezen, wat past bij de traditionele rol van Frankrijk als bemiddelaar in Midden-Oosterse conflicten.